Dag 17: 16 mei, Echternach-Born (18 km).

We zijn weer op tijd in de benen. Op zich hebben we goed geslapen vannacht, maar tijdens het opzetten van de tent hebben we vergeten om te kijken waar de lantaarnpalen staan op de camping. En ja hoor, voor de zoveelste keer staan we er weer precies onder. Slapen in een zee van licht lukt wel, maar is niet plezierig.  Terwijl we nog staan na te denken over een ontbijt zien we de lokale bakker zijn dagelijkse rondje op de camping maken, dus dat probleem is ook snel opgelost. We lopen weg in de regen, de poncho's gaan om. Vlak na Echternach loopt het pad door de bossen langs de Sūre richting Rosport. We kijken meest naar de grond omdat het nu wel erg glibberig is geworden. Daardoor lopen we ook nog eens een stuk verkeerd. 

Het enige positieve van deze dag is de ontmoeting met een enorme vos. Blijkbaar verwachten zelfs de vossen met zulk slecht weer geen wandelaars. Het beest reageert aanvankelijk  nauwelijks op onze aanwezigheid, maar bij het aanzetten van het fototoestel kiest hij het vossenpad.

Het regent de hele dag. Wat valt er van regen te vertellen. Een orchidee in het donkere bos geeft nog een klein lichtpuntje. Voorzichtig glijden we de berg af in het plaatsje Born. We zijn nu zo nat dat de enige optie een hotel lijkt. Vandaag gaan wij zwichten voor wat luxe. Er is maar een hotel in Born. Volgens het boekje zijn er meer, maar das war einmal. De deur is los en we stappen naar binnen. 

 
                                  

Het personeel zit aan een tafeltje en geeft ons te kennen dat het hotel op woensdag is gesloten. Een hotel dat een dag per week dicht is en dat daags voor Hemelvaart? Wij zijn gewoon niet welkom met onze natte spullen! Het advies luidt om zo snel mogelijk de bus naar Wasserbillig te nemen, die komt in enkele minuten. Op onze vraag of er dan een camping is in Born wordt ook negatief geantwoord. Opkrassen dus! We weten dat er 500 meter verderop een camping is, want dat zou vandaag de tweede keus zijn. Ina is zo boos dat ze de onderste trede van de stenen trap mist en keihard op haar achterwerk valt. Daar komt het hele gewicht van de rugzak nog eens bij. Er kijkt iemand door het raam, maar van enige hulp of excuses is geen sprake. Onthoudt deze naam: hotel "Chez Jean" te Born en ga daar nooit naar toe. We hebben de hele dag zo voorzichtig gedaan en dan gebeurt dit. Hier worden wij niet vrolijk van. Binnen enkele minuten groeit er ook nog eens een enorme blauwe plek.

We lopen in de stromende regen naar de camping (Officiel de Born) en worden zeer gastvrij onthaalt in een warme kantine. We kunnen ons opwarmen en de spullen laten drogen bij de verwarming die aanstaat. Na eerst de buitentent te hebben opgezet nemen we uitgebreid de tijd om te eten en te drinken. De T.V. staat aan en er zijn nog enkele andere gasten die voor een gezellige sfeer zorgen. 

We zitten zelf in een hoekje en laten alles wat over ons heen gaan. Zitten is voor Ina een groot woord, het is meer hangen want de bult is flink gegroeid. Terwijl buiten de regen tegen de ramen gutst drogen wij binnen langzaam weer op...